(1) Partizanska jedinica (to nigdje ne saznajemo, ali se može izvući iz konteksta) prolazi kroz predio utonuo u maglu. Naš junak Lado ne zna gdje se nalazi – ide za ostalima, svi su umorni, prljavi, izgladnjeli. On nosi na sebi neke stare krpe od hlača pune zakrpa i sjeća se kad su zadnji put bile pokrpane, sjeća se Anje koja ih je zakrpala. Tada Vasilj započinje sitnu kavgu riječima s njim. Njihov komandir Ivan Vidrić ih smiruje, a oni se onda zajedno obruše na njega, što je ovome pravo i ne smeta ga. Za Ladu je Ivan Vidrić drukčiji nego ostali – strpljiv, predan, staložen. Nedugo potom grupa ulazi u šumu i tamo prave vatru, što Ladu oraspoložuje i daje mu nadu i snagu.
Dosta unutrašnjeg dijaloga, u prozi ima nečeg gotovo animalnog (npr. motiv vatre).
75 / 80 / 85 / 85 / 75 / 80 / 70 / 80 / 80 / 85 – 79,5
Nema komentara:
Objavi komentar